باید گاهی آب باشی

زن ها از درد آواز می خوانند مردها از لذت...

به حکومت فصل ها تن داده ایم آنجا که پاییز غمگین ترین باران را روایت کرد؛ مردی بود که نمیخواست با این قصه خوابش بگیرد. یا روایت زمستان؛ از زنی تنها که دیگر جیب هایش برای گرم کردن دستهایش کافی نبود. بهار؛ نوبت روایت ما بود ما راویان خوشبختی بودیم از پنجره هایی که بوی چوب باران خورده می داد اما این ادله برای دادگاهی که فقط درد را قضاوت می کرد،xa0 کافی نیست. رای صادر شد: "xa0خوشبختی را ببرید، یک فصل دیگر انفرادی". امروز تابستان است و " طعم گیلاس" برای آزادی خوشبختی کافیست....